Ten obraz powstał z potrzeby uchwycenia napięcia między tym, co pierwotne, a tym, co duchowe. Malując „Żywioły”, chciałam oddać moment, w którym człowiek stapia się z siłą natury — nie jako jej pan, lecz jako jej część. Użyłam akrylu i oleju, by zbudować głębię i kontrast: akryl nadał strukturę, olej wprowadził miękkość i światło. Pasta modelująca pozwoliła mi wyrzeźbić linie ciała — płynne, niemal kaligraficzne — które oplatają się jak korzenie, żyły, fale. Pasty pozłotnicze to mój hołd dla sacrum. Złoto nie dominuje, lecz migocze w szczelinach, jakby żywioły miały w sobie boski pierwiastek. Tło — pełne czerwieni, ochry, zieleni i błękitu — to pulsująca ziemia, powietrze, ogień i woda. Postacie nie są jednoznaczne: siedzą, klęczą, unoszą się — są w ruchu, w przemianie. To obraz o jedności, o splątaniu emocji, o tym, że żywioły istnieją nie tylko wokół nas, ale i w nas.