W mojej interpretacji „Venus i Adonis” to wizualna symfonia namiętności, tęsknoty i ulotności chwili. Dwoje kochanków splecionych w abstrakcyjnym uścisku, ich ciała zbudowane z geometrycznych form i pulsujących barw — żółci, czerwieni, błękitu i zieleni — symbolizują emocjonalne napięcie między boską miłością a ludzkim przeznaczeniem. Białe kontury nie tylko definiują kształty, ale też przypominają o granicach, które dzielą i łączą.
Tło — burzliwe, teksturalne, pełne głębokich czerwieni i turkusów — oddaje dramatyczny kontekst mitu: moment, w którym Venus próbuje zatrzymać Adonisa przed jego tragicznym losem. Kręte linie wijące się przez kompozycję to nici losu, które splatają ich historie, ale nie dają im wspólnej przyszłości.
Nie malowałam twarzy — bo to nie konkretni ludzie, lecz archetypy: miłość, piękno, śmierć. Ich anonimowość pozwala widzowi odnaleźć siebie w tej opowieści. To obraz o tym, że nawet najgorętsze uczucie nie zawsze może pokonać przeznaczenie.