Ten obraz powstał w momencie, gdy chciałam uchwycić ulotność światła i ruchu w naturze — nie dosłownie, lecz intuicyjnie. Użyłam akrylu, bo daje mi możliwość szybkiego reagowania na emocje, a jednocześnie pozwala budować warstwy, które oddają głębię przeżyć. Centralna część to eksplozja pastelowego światła — biel, błękit, odrobina różu — jakby wewnętrzne źródło energii rozświetlało wszystko wokół. Otaczające je ciemniejsze plamy czerwieni, zieleni i granatu przypominają mi organiczne formy, może kwiaty, może wspomnienia z ogrodu, które z czasem zacierają się w pamięci. Najbardziej cenię w tym obrazie eteryczne, niemal niewidzialne kształty przypominające ważki lub motyle. Są jak myśli, które przelatują przez umysł, delikatne, ulotne, ale zostawiające ślad. To właśnie one nadają kompozycji ruch i lekkość.