Kiedy malowałam ten obraz, chciałam uchwycić moment, w którym granice między ludźmi zaczynają się rozmywać. Linie, które ich oddzielają, celowo poprowadziłam jak pulsujące kontury — nie jako bariery, lecz jako ślady energii, która przepływa między postaciami. Każda sylwetka jest inna, a jednak wszystkie przenikają się, jakby współdzieliły jedno ciało, jedno doświadczenie, jedną emocję.

Kolory dobierałam intuicyjnie: głębokie zielenie i błękity miały oddać spokój i zanurzenie, brązy i złota — ciepło, pamięć i coś pierwotnego. Te okrągłe formy wokół postaci pojawiły się same, jakby były oddechami światła, które unosi się nad nimi i łączy je w jedną opowieść.

Dla mnie ten obraz jest o bliskości, która nie wymaga słów. O tym, że jesteśmy spleceni bardziej, niż nam się wydaje. O tym, że nawet w abstrakcji można odnaleźć ludzkie serce.