Lignes de vie — mój osobisty zapis dwóch pulsujących historii
Kiedy zaczynałam pracę nad tym dyptykiem, wiedziałam, że nie chcę malować dwóch oddzielnych obrazów. Chciałam stworzyć dwa oddechy tej samej opowieści, dwie płaszczyzny, które spotykają się jak ludzie — czasem delikatnie, czasem gwałtownie, ale zawsze prawdziwie.

Każdy z obrazów ma 80 × 60 cm, ale ich energia wykracza daleko poza te wymiary. To para, która istnieje tylko razem.

Proces — jak rodziły się linie życia
Najpierw była struktura. Pod palcami czułam szorstkość pasty, którą nakładałam jak warstwy wspomnień. Budowałam relief, który miał później prowadzić światło. Akryle pozwalały mi szkicować emocje szybko, impulsywnie. Oleje — przeciwnie — zmuszały mnie do zatrzymania, do namysłu, do wejścia głębiej.

Potem przyszło złoto. Szlagmetal kładłam jak dotyk czegoś świętego, ale nie w sensie religijnym — raczej intymnym. Jakby każda postać miała w sobie fragment światła, którego nie da się zgasić.

Obrazy — dwie sceny jednego spotkania
Lewa część dyptyku
Tutaj linie układały mi się same. Dwie postacie, splecione w bliskości, która nie potrzebuje twarzy, by być zrozumiana. Jedna pochyla głowę ku drugiej — jakby słuchała jej oddechu, jakby chciała zapamiętać ten moment na zawsze. Tło pulsuje różem, złotem, brązem — jak skóra w świetle zachodzącego słońca.

Prawa część dyptyku
Tu ruch jest bardziej złożony. Postacie przenikają się, nakładają, jakby ich linie nie mogły zdecydować, gdzie kończy się jedna, a zaczyna druga. To obraz o splątaniu, o tym, że czasem nasze życia nie biegną równolegle — tylko krzyżują się, zahaczają, zmieniają kierunek.

Całość — dyptyk jako jeden organizm
„Lignes de vie” to dla mnie zapis dwóch energii, które istnieją w dialogu. To obrazy o relacji, ale nie tylko między ludźmi — również między światłem i cieniem, między materią i linią, między tym, co wypowiedziane, a tym, co przemilczane.

Gdy patrzę na ten dyptyk, widzę mapę emocji, którą namalowałam nie pędzlem, lecz własnym doświadczeniem.