Kiedy zaczynałam pracę nad tym płótnem o wymiarach 150 × 100 cm, wiedziałam, że nie chcę opowiadać historii wprost. Chciałam uchwycić moment powrotu, niekoniecznie fizycznego, lecz emocjonalnego — powrotu do siebie, do miejsca, które nie jest geograficzne, lecz wewnętrzne.

Najpierw nałożyłam pasty strukturalne, budując relief, który miał prowadzić światło po powierzchni jak po mapie. Zależało mi, aby każdy zakręt, każde wybrzuszenie było jak turbulencja w locie, ale taka, która nie straszy — raczej przypomina, że ruch jest naturalny.

Potem przyszły akryle — szybkie, zdecydowane, pozwalające mi wyznaczyć rytm kompozycji. Wprowadziłam głębokie błękity i turkusy, bo dla mnie powrót zawsze pachnie chłodnym powietrzem, przestrzenią, oddechem. W kontrze pojawiły się czernie i brązy, jak wspomnienia, które czasem ciągną w dół, ale są niezbędne, by nadać całości ciężar i prawdę.

Kiedy struktura i kolor zaczęły ze sobą rozmawiać, sięgnęłam po oleje — ich miękkość pozwoliła mi wprowadzić przejścia, które wyglądają jak ruch skrzydeł w zwolnionym tempie. Olej zawsze daje mi wrażenie, że obraz zaczyna oddychać.

Na końcu przyszło światło. Złoto. Pasty pozłotnicze i szlagmetal.

Nakładałam je jak ślady — nie jako dekorację, lecz jako drogowskazy. Chciałam, aby widz miał wrażenie, że te złote linie są jak trajektorie lotu, jak ścieżki, które prowadzą z powrotem tam, gdzie jest spokój. Złoto wchodzi w dialog z błękitem, odbija się od struktury, czasem znika, czasem błyska jak sygnał w ciemności.

Całość zamknęłam w organicznych, płynnych kształtach, które oplatają się, przenikają, wracają do siebie. To jest mój lot powrotny — nie prosty, nie liniowy, ale pełen ruchu, światła i warstw, które trzeba poczuć, zanim się je zrozumie.