Kiedy tworzyłam ten obraz, zależało mi na uchwyceniu energii, która nieustannie pulsuje pod powierzchnią codzienności. Każdy kształt wyrastał z poprzedniego, jakby prowadziła mnie intuicja bardziej niż plan. Linie w kolorze bieli stały się dla mnie sposobem na okiełznanie chaosu — nie po to, by go ograniczyć, ale by podkreślić jego naturalny rytm.
Sięgnęłam po głębokie czerwienie, zielenie i błękity, bo te barwy zawsze kojarzyły mi się z emocjami, które trudno nazwać, ale łatwo poczuć. Złote akcenty dodałam na końcu, jakby były światłem przebijającym się przez gęstą strukturę myśli. Tekstura powstała z potrzeby dotknięcia obrazu — chciałam, by był nie tylko widziany, ale i odczuwany.
To kompozycja, która nie ma jednego centrum. Jest jak rozmowa wielu głosów, które splatają się, ścierają i współistnieją. Dla mnie to zapis ruchu, impulsów i intuicji, które w pewnym momencie po prostu musiały znaleźć swoje miejsce na płótnie.