Kiedy malowałam ten obraz, chciałam uchwycić moment, w którym dwie postacie przestają być oddzielnymi ciałami, a stają się jednym rytmem, jednym oddechem. Dlatego zrezygnowałam z rysowania twarzy — nie chciałam, by identyfikacja przesłoniła emocję. Zależało mi na czystej relacji, na bliskości, która nie potrzebuje imion.
Prowadziłam linię jakby była oddechem — miękką, płynną, białą, żeby kontrastowała z ciężarem ziemistych barw. Brązy, zielenie i złoto nakładałam warstwami, pozwalając im przenikać się jak wspomnienia, które nie mają wyraźnych granic. Chciałam, by tło pulsowało organicznie, jakby było częścią ciał, a ciała częścią tła.
Okrągłe formy wokół postaci dodałam później — były dla mnie symbolem ruchu, cyklu, energii, która krąży między ludźmi, kiedy są naprawdę blisko. Ten obraz jest dla mnie jak zapis cichego dialogu, który dzieje się bez słów.