Kiedy malowałam „Gaja Gold”, chciałam stworzyć postać, która nie jest tylko człowiekiem, lecz oddechem ziemi. Zaczęłam od miękkich, zaokrąglonych kształtów — takich, które przypominają kamienie wygładzone przez wodę albo fragmenty mozaiki znalezionej w starożytnej świątyni. Każdy z tych kształtów wypełniałam kolorem tak, jakby miał własną duszę: zieleń oddawała wilgoć lasu, brąz niósł ciężar korzeni, a złoto pulsowało jak energia płynąca pod powierzchnią świata.
Białe kontury prowadziłam pewnie, jakby były światłem przeciskającym się przez szkło. Dzięki nim ciało Gai nie rozpływało się w chaosie barw, lecz układało się w harmonijną całość. Tło przyciemniłam celowo — chciałam, by wyglądała tak, jakby wynurzała się z głębokiej ziemi, z miejsca, gdzie rodzi się życie.
Najważniejszy był dla mnie gest: Gaja obejmuje samą siebie nie z samotności, lecz z troski. Malując jej ramiona, myślałam o tym, że natura chroni swoje własne ciepło, swoją pierwotną siłę. Złote akcenty dodałam na końcu — jak błogosławieństwo, jak znak, że w tej postaci jest coś świętego, czego nie da się nazwać, ale można poczuć.