Kiedy malowałam Arkadię, chciałam uchwycić miejsce, które istnieje bardziej w emocjach niż w geografii. Zanurzyłam pędzel w intensywnych zieleniach i różach, pozwalając im spotykać się na płótnie tak, jak spotykają się wspomnienia — czasem wyraźne, czasem rozmyte. Każdy ruch ręki był jak oddech natury, swobodny i nieco dziki.
Te delikatne, białe kształty przypominające ważki dodałam na końcu, jakby przysiadły na obrazie same, przyciągnięte jego spokojem. Chciałam, by całość pulsowała życiem, ale jednocześnie koiła — jak ogród, do którego wraca się tylko w snach. Arkadia jest moją próbą zatrzymania chwili, w której świat wydaje się lekki, barwny i nieskończenie życzliwy.