Malując ten obraz, chciałam uchwycić moment wewnętrznego rozkwitu — takiego, który nie dzieje się na zewnątrz, lecz w środku człowieka. Dlatego stworzyłam formę przypominającą drzewo, ale nie w dosłownym sensie. To drzewo jest bardziej symbolem: energii, która rozgałęzia się, szuka kierunku, czasem splata się sama ze sobą, a czasem wyrasta w zupełnie nowe strony.
Każdy kształt potraktowałam jak osobną emocję. Złoto to ciepło i pewność. Zieleń — oddech i równowaga. Róż i błękit — delikatność, która pojawia się wtedy, gdy pozwalamy sobie na wrażliwość. Białe linie, które oplatają całość, mają przypominać o strukturze, o tym, że nawet chaos ma swój rytm i sens.
Tło przechodzi od ciepłych brązów i żółci do chłodnych błękitów, bo chciałam pokazać przejście — jakby między dniem a nocą, między tym, co znane, a tym, co dopiero się rodzi.